زن در آيينه امروز
درباره وبلاگ

من اگر برخيزم، تو اگر برخيزي،همه بر مي خيزند

____________________
منوی اصلی

صفحه نخست

پست الکترونيک

قالب وبلاگ

____________________
موضوعات

(31) عمومی

____________________
آرشیو مطالب

____________________
نويسندگان

(31) طيبه عباسلو

____________________
صفحات وبلاگ

1 2 3 4 5

____________________
لينك دوستان

سبوها

.::قالب ساز::.
قالب های ایران بلاگ
شهر قالب وبلاگ

____________________
خبرنامه وبلاگ

:نام
:ايميل

اضافه حذف
____________________
نظر سنجی

____________________
چت باکس

____________________
آمار وبلاگ

بازديد هاي امروز : 1
بازديد هاي ديروز : 2
بازديد هاي اين ماه : 85
كل مطالب : 42
كل بازديد ها : 2152
ايجاد صفحه : 0.390625
ثانيه
____________________
امكانات جانبي

Powered by IRANBLOG

6:06 AM یکشنبه، 28 اسفند هزار و سیصد و نود

بازگشت


 سلام دوستان

بعد از مدتها امروز تونستم بازگردم. امیدوارم بازگشتم ماندگار باشد

 (نظر بدهید.) |موضوع: عمومی|نویسنده: طيبه عباسلو

5:06 AM دوشنبه، 6 تیر هزار و سیصد و نود

اینجا زمین است. حوا بودن تاوان سنگینی دارد!


 

در سرزمین من

هیچ کوچه ای

به نام هیچ زنی نیست

و هیچ خیابانی …

 

بن بست ها اما

فقط زنها را می شناسد انگار...

 

در سرزمین من

سهم زنها از رودخانه ها

تنها پل هایی است

که پشت سر آدمها خراب شده اند...

 

اینجا

نام هیچ بیمارستانی

مریم نیست

تخت های زایشگاهها اما

پر از مریم های درد کشیده ای است

که هیچ یک ، مسیح را

آبستن نیستند ...

 

 

من میان زن هایی بزرگ شده ام که شوهر برایشان حکم برائت از گناه را دارد ...!!!

 

 

نمي دانم چرا شعار از
لياقتم، صداقتم، نجابتم و ... مي دهي
تويي که مي دانم اگر بداني بکارتم به تاراج رفته ،انگ هرزه بودن مي زني
 و مي روي
اما بگرد، پيدا خواهي کرد
اين روز ها صداقت
 و لياقت و نجابتي را که تو مي خواهي زياد مي دوزند!!

       

امروز پول تن فروشیم را به زن همسایه هدیه کردم ، تا آبرو کند ...

برای نامزدی دخترش !

و در خود گریستم ...

برای معصومیت دختری که بی خبر دلش را به دست مردی سپرده که دیشب

تن سردم را هوسبازانه به تاراج برد ...

و بی شرمانه می خندید از این پیروزی ...!!!!

 

 

روي حرفم، دردم با شماست

اگر زني را نمي خواهيد ديگر

يا برايش قصد تهيه زاپاس را داريد

به او مردانه بگویید داستان از چه قرار است

آستانه ي درد او بلند است .

...يا مي ماند

يا مي رود!

هر دو درد دارد!

اينجا زمين است

حوا بودن تاوان سنگيني دارد...

 (نظر بدهید.) |موضوع: عمومی|نویسنده: طيبه عباسلو

12:57 PM چهارشنبه، 7 اردیبهشت هزار و سیصد و نود

چي فكر مي كردم ؟


فکر می کردم بعد از دفاع پایان نامم خیلی سرم خلوت میشه و مرتب میتونم بیام تو وبلاگم.

فکر می کردم از بیکاری دچار افسردگی میشم.

فکر می کردم  بی انگیزه میشم.

فکر می کردم احتیاج به استراحت اساسی دارم.

فکر می کردم یکجورایی سردرگم میشم.

ولی من چی فکر می کردم؟ چی شد؟؟؟؟

 (نظر بدهید.) |موضوع: عمومی|نویسنده: طيبه عباسلو

4:10 PM یکشنبه، 19 دی هزار و سیصد و هشتاد و نه

بدون شرح


 

خانه دوست کجاست؟ در فلق بود که پرسید سوار
آسمان مکثی کرد
رهگذر شاخه نوری که به لب داشت به تاریکی شنها بخشید
و به انگشت نشان داد سپیداری و گفت:
"نرسیده به درخت
کوچه باغی است که از باغ خدا سبز تر است
و در آن عشق به اندازه پرهای صداقت آبی است
می روی تا ته آن کوچه که از پشت بلوغ، سر به در می آرد
پس به سمت گل تنهایی می پیچی
دو قدم مانده به گل
پای فواره جاوید اساطیر زمان می مانی
و تو را ترسی شفاف فرا می گیرد
در صمیمیت سیال فضا، خش خشی می شنوی
کودکی می بینی
رفته از کاج بلندی بالا، جوجه بردارد از لانه نور
و از او می پرسی خانه دوست کجاست؟

  نظرات 3 |موضوع: عمومی|نویسنده: طيبه عباسلو

11:14 PM سه شنبه، 7 دی هزار و سیصد و هشتاد و نه

تولد مبارك


 ۸ دی ماه تولد بزرگ بانویی است که سهراب سپهری در موردش می گوید:

(بزرگ بود

و از اهالی امروز بود

و با تمام افق های باز نسبت داشت)

این شعر زیبای فروغ را به تمام دوستدارانش تقدیم میکنم

آفتاب می شود

نگاه کن که غم درون دیده ام

چگونه قطره قطره آب می شود

چگونه سایه ی سیاه سرکشم

اسیر دست آفتاب می شود

نگاه کن

تمام هستیم خراب می شود

شراره ای مرا به کام می کشد

مرا به اوج می برد

مرا به دام می کشد

نگاه کن

تمام آسمان من

پر از شهاب می شود

تو آمدی ز دورها و دورها

ز سرزمین عطرها و نورها

نشانده ای مرا کنون به زورقی

ز عاجها، ز ابرها، بلورها

مرا ببر امید دلنواز من

ببر به شهر شعرها و شورها

به راه پرستاره می کشانی ام

فراتر از ستاره می نشانی ام

نگاه کن

من از ستاره سوختم

لبالب از ستارگان تب شدم

چو ماهیان سرخ رنگ ساده دل

ستاره چین برکه های شب شدم

چه دور بود پیش از این زمین ما

به این کبود غرفه های آسمان

کنون به گوش من دوباره می رسد

صدای تو

صدای بال برفی فرشتگان

نگاه کن که من کجا رسیده ام

به کهکشان، به بیکران، به جاودان

کنون که آمدیم تا به اوجها

مرا بشوی با شراب موجها

مرا بپیچ در حریر بوسه ات

مرا بخواه در شبان دیرپا

مرا دگر رها مکن

مرا از این ستاره ها جدا مکن

نگاه کن که موم شب براه ما

چگونه قطره قطره آب می شود

صراحی سیاه دیدگان من

به لای لای گرم تو

لبالب از شراب خواب می شود

نگاه کن

تو می دمی و آفتاب می شود

                                 

  نظرات 1 |موضوع: عمومی|نویسنده: طيبه عباسلو

12:43 PM یکشنبه، 28 آذر هزار و سیصد و هشتاد و نه

زني را مي شناسم من


 زنی را می شناسم من

         که شوق بال و پر دارد

                ولی از بس که پُر شور است

                            دو صد بیم از سفر دارد

 

 

زنی را می شناسم من

        که در یک گوشه ی خانه

                میان شستن و پختن

                        درون آشپزخانه

                                سرود عشق می خواند

                                        نگاهش ساده و تنهاست

                                            صدایش خسته و محزون

                                                   امیدش در ته فرداست

 

 

زنی را می شناسم من

      که می گوید پشیمان است

             چرا دل را به او بسته

                     کجا او لایق آنست؟

 

 

زنی هم زیر لب گوید

       گریزانم از این خانه

            ولی از خود چنین پرسد

                    چه کس موهای طفلم را

                            پس از من می زند شانه؟

زنی آبستن درد است

        زنی نوزاد غم دارد

                زنی می گرید و گوید

                        به سینه شیر کم دارد

زنی با تار تنهایی

       لباس تور می بافد

            زنی در کنج تاریکی

                    نماز نور می خواند

زنی خو کرده با زنجیر

        زنی مانوس با زندان

                تمام سهم او اینست:

                        نگاه سرد زندانبان!

زنی را می شناسم من

        که می میرد ز یک تحقیر

                ولی آواز می خواند

                       که این است بازی تقدیر

زنی با فقر می سازد

        زنی با اشک می خوابد

                زنی با حسرت و حیرت

                          گناهش را نمی داند

زنی واریس پایش را

        زنی درد نهانش را

                ز مردم می کند مخفی

                        که یک باره نگویندش

                                   چه بد بختی چه بد بختی!

زنی را می شناسم من

        که شعرش بوی غم دارد

                ولی می خندد و گوید

                        که دنیا پیچ و خم دارد

زنی را می شناسم من

        که هر شب کودکانش را

                به شعر و قصه می خواند

                           اگر چه درد جانکاهی

                                    درون سینه اش دارد

زنی می ترسد از رفتن

            که او شمعی ست در خانه

                     اگر بیرون رود از در

                             چه تاریک است این خانه!
زنی شرمنده از کودک
        کنار سفره ی خالی
                که ای طفلم بخواب امشب
                        بخواب آری
                              و من تکرار خواهم کرد
                                            سرود لایی لالایی
زنی را می شناسم من
        که رنگ دامنش زرد است
                شب و روزش شده گریه
                        که او نازای پردرد است!
زنی را می شناسم من
            که نای رفتنش رفته
                    قدم هایش همه خسته
                            دلش در زیر پاهایش
                                        زند فریاد که: بسه
زنی را می شناسم من

         که شوق بال و پر دارد

                ولی از بس که پُر شور است

                            دو صد بیم از سفر دارد

 

 

زنی را می شناسم من

        که در یک گوشه ی خانه

                میان شستن و پختن

                        درون آشپزخانه

                                سرود عشق می خواند

                                        نگاهش ساده و تنهاست

                                            صدایش خسته و محزون

                                                   امیدش در ته فرداست

 

 

زنی را می شناسم من

      که می گوید پشیمان است

             چرا دل را به او بسته

                     کجا او لایق آنست؟

 

 

زنی هم زیر لب گوید

       گریزانم از این خانه

            ولی از خود چنین پرسد

                    چه کس موهای طفلم را

                            پس از من می زند شانه؟

زنی آبستن درد است

        زنی نوزاد غم دارد

                زنی می گرید و گوید

                        به سینه شیر کم دارد

زنی با تار تنهایی

       لباس تور می بافد

            زنی در کنج تاریکی

                    نماز نور می خواند

زنی خو کرده با زنجیر

        زنی مانوس با زندان

                تمام سهم او اینست:

                        نگاه سرد زندانبان!

زنی را می شناسم من

        که می میرد ز یک تحقیر

                ولی آواز می خواند

                       که این است بازی تقدیر

زنی با فقر می سازد

        زنی با اشک می خوابد

                زنی با حسرت و حیرت

                          گناهش را نمی داند

زنی واریس پایش را

        زنی درد نهانش را

                ز مردم می کند مخفی

                        که یک باره نگویندش

                                   چه بد بختی چه بد بختی!

زنی را می شناسم من

        که شعرش بوی غم دارد

                ولی می خندد و گوید

                        که دنیا پیچ و خم دارد

زنی را می شناسم من

        که هر شب کودکانش را

                به شعر و قصه می خواند

                           اگر چه درد جانکاهی

                                    درون سینه اش دارد

زنی می ترسد از رفتن

            که او شمعی ست در خانه

                     اگر بیرون رود از در

                             چه تاریک است این خانه!
زنی شرمنده از کودک
        کنار سفره ی خالی
                که ای طفلم بخواب امشب
                        بخواب آری
                              و من تکرار خواهم کرد
                                            سرود لایی لالایی
زنی را می شناسم من
        که رنگ دامنش زرد است
                شب و روزش شده گریه
                        که او نازای پردرد است!
زنی را می شناسم من
            که نای رفتنش رفته
                    قدم هایش همه خسته
                            دلش در زیر پاهایش
                                        زند فریاد که:    بسه               
  

                                                     سیمین بهبهانی              

  نظرات 1 |موضوع: عمومی|نویسنده: طيبه عباسلو

1:50 PM یکشنبه، 7 آذر هزار و سیصد و هشتاد و نه

شعري از سيمين بهبهاني


  خواهی نباشم و خواهم بود         دور از دیار نخواهم شد

تا "گود" هست، میان دارم           اهل کنار، نخواهم شد

یک دشت شعر و سخن دارم       حال از هوای وطن دارم

چابک غزال غزل هستم           آسان شکار نخواهم شد

من زنده ام به سخن گفتن          جوش و خروش و برآشفتن

از سنگ و صخره نیاندیشم         سیلم، مهار نخواهم شد

گیسو به حیله چرا پوشم           گردآفرید چرا باشم

من آن زنم که به نامردی         سوی حصار نخواهم شد

برقم که بعد درخشیدن              از من سکوت نمی زیبد 

 غوغای رعد ز پی دارم           فارغ ز کار نخواهم شد

 

تیری که چشم مرا خسته ست     بر کشتنم به خطا جسته ست

"بر پشت زین" ننهادم سر            اسفندیار نخواهم شد

گفتم از آنچه که باداباد             گر اعتراض و  اگر فریاد

"تنها صداست که می ماند"          من ماندگار نخواهم شد

در عین پیری و بیماری          دستی به یال سمندم هست

مشتاق تاختنم؛ گیرم              دیگر سوار نخواهم شد

 

                                                                   مهر۱۳۸۹

 

  نظرات 1 |موضوع: عمومی|نویسنده: طيبه عباسلو

1:27 PM یکشنبه، 7 آذر هزار و سیصد و هشتاد و نه

موج خشونت


۴ آذر ماه برابر با ۲۵ نوامبر روز مبارزه باخشونت علیه زنان  یا روز روبان سفید بود.

برای من روز وحشتناکی بود چون دقیقا درگیر مبارزه با خشونت علیه یکی از نزدیکانم بودم و چقدر آزار دهنده بود وقتی صورت کبودشو دیدم.دلم می خواست برم و دستهای او حیون رو قطع کنم.خیلی دلداریش دادم.روز پنج شنبه بود نمی تونستم ببرمش پزشکی قانونی.الانم هر چی بهش میگم برو قبول نمی کنه می ترسه.میگه اگه بدونه می کشدم.

خیلی دوست دارم کمکش کنم.دلم نمی خواد شعار بدم ولی کاری از دستم بر نمیاد.یک دختر دور از خانوادش توی شهر غریب گرفتار یک آدم روانی شده.

اول خود زنها باید این رو قبول کنند که این رفتارهای خشونت آمیز ظلمی است که بر آنها روا می شود و بعد تصمیم بگیرند با آن مبارزه کنند.

 (نظر بدهید.) |موضوع: عمومی|نویسنده: طيبه عباسلو

12:19 PM یکشنبه، 9 آبان هزار و سیصد و هشتاد و نه

براي خودم


 

من به زنِ وجودم افتخار مي کنم

دلم می خواهد زن باشم... یک زن آزاد... یک زن آزاده

من متولد می شوم، رشد می کنم

 تصمیم می گیرم و بالا می روم.

 من گیاه و حیوان نیستم. جنس دوم هم نیستم.

 من یک روح متعالی هستم؛ تبلوری از مقدس ترین ها !

ـ من را با باورهایت تعریف نکن ! بهتر بگویم تحقیر نکن!

ـمن آنطور که خود می پسندم لباس می پوشم

قرمز، زرد، نارنجی ،

برای خودم آرایش می کنم

 گاهی غلیظ

می رقصم- گاه آرام ، گاه تند،

می خندم بلند بلند بی اعتنابه اینکه بگویند جلف است یا هر چیز دیگر...

 برای خودم آواز می خوانم حتی اگرصدایم بد باشد و فالش بخوانم،

 آهنگ میزنم و شاد ترین آهنگ ها را گوش می دهم،

مسافرت میروم حتی تنهای تنها ...

.حرف می زنم، یاوه می گویم و گاهی شعر،

 اشک می ریزم! من عشق می ورزم......ـمن می اندیشم...

من نظرم را ابراز می کنم حتی اگر بی ادبانه باشد و مخالف میل تو،

 فریاد می کشم و اگر عصبانی شوم دعوا می کنم...

  حتی اگر تمام این ها باآنچه تو از مفهوم یک زن خوب در ذهن داری مغایر باشد.ـ

 

زن من یک موجود مقدس است؛

نه از آن ها که تو در گنجه می گذاریشان یا در پستوقایم می کنی

تا مبادا چشم کسی به آن بیفتد.

نه بدنش و نه روحش را نمی فروشد،حتی اگر گران بخرند.

 اما هر دو را هر وقت دوست داشته باشد هدیه می دهد؛

به هرکه بخواهد، هر جا 

 

 

زن من یک موجود آزاد است.

 اما به هرزه نمی رود.

 نه برای خاطر تو یا حرف دیگری؛

به احترام ارزش و شأن خودش.

 با دوستانش، زن و مرد، هر جایی بخواهد می رود،

 حتی به جهنم!ـ

 

زن من یک موجود مستقل است.

نه به دنبال تکیه گاه می گردد که آویزش شود،

 نه صندلی که رویش خستگی در کند

 و نه نردبان که از آن بالا برود.

 

 

زن من به دنبال یک همسفر است،

 یک همراه، شانه به شانه.

 گاه من تکیه گاه باشم گاه او.

 گاه من نردبان باشم ،

 گاه او.

 مهر بورزد و مهر دریافت کند.

 

زن من کارگر بی مزد خانه نیست

 که تمام وجودش بوی قورمه سبزی بدهد

و دست هایش همیشه بوی پیاز داغ؛

 که بزرگترین هنرش گلدوزی کردن و دمکنی دوختن باشد.

 روزهابشوید و بساید

 و عصرها جوراب ها و زیر پوش های شوهرش را وصله کندـ

 

زن من این ها نیست که حتی اگر تو به آن بگویی کد بانو!!!! ـ

 

در خانه ی زن من کسی گرسنه نیست ،

بچه ها بوی جیش نمی دهند،

 لباس ها کثیف نیستند و همیشه بوی عطر غذا جریان دارد؛ 

 اگر عشق باشد، اگر زندگی باشد!ـ

 

زن من یک موجود سنگیِ بی احساس و بی مسئولیت هم نیست؛

 ظرافتش، محبتش، هنرش،فداکاریش ، شهوتش و احساسش را آنگونه که بخواهد خرج می کند؛

برای آنهایی که لایق آن هستند.ـ

 

زن من تا جایی که بخواهد تحصیل می کند،

 کارمی کند،

در اجتماع فعال است و برای ارتقاء خویش تلاش می کند.

 نه مانع دیگران می شود و نه اجازه می دهد دیگران اورا از حرکت بازدارند.

گاهی برای همراهی سرعتش را کم می کند

 اما از حرکت باز نمیایستد.

دستانش پر حرارتند و روحش پر شور؛

 

من یک زنم ...

 نه جنس دوم...

 نه یک موجود تابع...

 نه یک ضعیفه ...

 نه یک تابلوی نقاشی شده،

 نه یک عروسک متحرک برای چشم چرانی،

نه یک کارگر بی مزد تمام وقت،

نه یک دستگاه جوجه کشی.ـ

 

من سعی می کنم آنگونه که می اندیشم باشم ،

 بی آنکه دیگری را بیازارم...

 فرای تمام تصورات کور،

هنجارهای ناهنجار، تقدسات نامقدس!ـ

 

باور داشته باش من هم اگر بخواهم می توانم خیانت کنم،

 بی تفاوت و بی احساس باشم،

 بی ادب و شنیع باشم،

 بی مبالات و کثیف باشم.

 اگر نبوده ام و نیستم ،

نخواسته ام و نمی خواهم.ـ

 

 

آری؛ زن من عشق می خواهد و عشق می ورزد،

 احترام می خواهد و احترام می کند. ـ

 

من به زن وجودم افتخار می کنم،

 هر روز و هر لحظه ...

 من به تمام زنان آزاده وسربلند دنیا افتخار می کنم

 و به تمام مردانی که یک زن را اینگونه می بینند

 وتحسین می کنند

آری؛ زن من عشق می خواهد و عشق می ورزد، احترام می خواهد و احترام می کند. ـ

  نظرات 2 |موضوع: عمومی|نویسنده: طيبه عباسلو

10:54 PM دوشنبه، 26 مهر هزار و سیصد و هشتاد و نه

شعري از سوريه


 

اگر به خانه‌ی من آمدی

برایم مداد بیاور مداد سیاه

می‌خواهم روی چهره‌ام خط بکشم

تا به جرم زیبایی در قفس نیفتم

یک ضربدر هم روی قلبم تا به هوس هم نیفتم!

یک مداد پاک کن بده برای محو لب‌ها

نمی‌خواهم کسی به هوای سرخیشان، سیاهم کند!

یک بیلچه، تا تمام غرایز زنانه را از ریشه درآورم

شخم بزنم وجودم را ... بدون این‌ها راحت‌تر به بهشت می‌روم گویا!

یک تیغ بده، موهایم را از ته بتراشم، سرم هوایی بخورد

و بی‌واسطه روسری کمی بیاندیشم!

نخ و سوزن هم بده، برای زبانم

می‌خواهم ... بدوزمش به سق

... اینگونه فریادم بی صداتر است!

قیچی یادت نرود،

می‌خواهم هر روز اندیشه‌ هایم را سانسور کنم!

پودر رختشویی هم لازم دارم

برای شستشوی مغزی!

مغزم را که شستم، پهن کنم روی بند

تا آرمان‌هایم را باد با خود ببرد به آنجایی که عرب نی انداخت.

می‌دانی که؟ باید واقع‌بین بود !

صداخفه ‌کن هم اگر گیر آوردی بگیر!

می‌خواهم وقتی به جرم عشق و انتخاب،

برچسب فاحشه می‌زنندم

بغضم را در گلو خفه کنم!

یک کپی از هویتم را هم می‌خواهم

برای وقتی که خواهران و برادران دینی به قصد ارشاد،

فحش و تحقیر تقدیمم می‌کنند،

به یاد بیاورم که کیستم!

ترا به خدا ... اگر جایی دیدی حقی می‌فروختند

برایم بخر ... تا در غذا بریزم

ترجیح می‌دهم خودم قبل از دیگران حقم را بخورم !

سر آخر اگر پولی برایت ماند

برایم یک پلاکارد بخر به شکل گردنبند،

بیاویزم به گردنم .... و رویش با حروف درشت بنویسم:

من یک انسانم

من هنوز یک انسانم

من هر روز یک انسانم

  نظرات 1 |موضوع: عمومی|نویسنده: طيبه عباسلو